Gesprek met Peter Brepoels: een geëngageerde SAM-werknemer

Ingediend door sociaal werker op wo, 11/12/2019 - 13:30
AllemaalSAM

Wie is Peter Brepoels?

Ik ben 52 jaar en woon met mijn vrouw Els in Wijgmaal. Mijn burgerdienst deed ik bij Bevrijdingsfilms. Dat was ook de tijd van de mijnstakingen bij ons in de streek. De strijd van de mijnwerkers heeft toen heel veel indruk op mij gemaakt als jonge gast. De link met de vakbond is voor mij daar en toen ontstaan. Ik keek heel erg op naar mensen zoals Jan Grauwels en Antonio De Simone.

Na mijn stage kon ik aan de slag als sociaal werker in het Jongeren Adviescentrum. Een kleine organisatie waar de arbeidsrechtelijke grenzen heel ruim werden geïnterpreteerd. Daarna werkte ik als hulpverlener, vormingswerker, teamverantwoordelijke en kwaliteitscoördinator in het CAW Leuven.

10 jaar geleden begon ik aan de studie Master sociaal werk en mocht ik dit combineren met een job voor het Steunpunt Algemeen Welzijnswerk. Dat was een behoorlijk pittige combinatie. 2 jaar geleden fusioneerde het Steunpunt AWW met 4 andere organisaties en zo ontstond SAM (het Steunpunt Mens en Samenleving). Naast mijn werk voor SAM ben ik ook werknemersafgevaardigde voor ACV PULS.

Wat houdt je werk voor SAM in?

Ik geef vormingen over thuisloosheid, Housing First en preventieve woonbegeleiding. Vroeger bereikten we voornamelijk hulpverleners uit de CAW’s maar vandaag is er echt een grote mix. We ondersteunen niet alleen praktijkwerkers uit CAW’s maar ook uit sociale verhuurkantoren, OCMW’s en iedereen die begeleiding geeft aan mensen die met uithuiszetting bedreigd worden.

Naast de vormingsinitiatieven spelen wij ook een rol bij het uitdenken van nieuw beleid en adviseren we over de vertaalslag ervan naar de werkvloer: hoe steekt de procedure bij het Vredegerecht in elkaar, hoeveel tijd heb je om acties te ondernemen, hoe zit het met de psychologie van verzamelwoede. Wij leren motiverende gesprekstechnieken aan… Er komt dus heel veel aan bod.

Het boeiende aan die vormingen is dat we heel wat sociaal werkers bereiken die los van elkaar staan maar tijdens de opleiding veel meer inzicht krijgen in elkaars terrein. De opdracht van een sociaal werker in een OCMW is echt wel anders dan bijvoorbeeld in een CAW. Bij het bespreken van specifieke casussen verplaatsen hulpverleners uit de ene sector zich even in de schoenen van hun collega in een andere setting. Dan merk je dat wij met SAM voor de werkvloer echt wel een meerwaarde zijn.

Het project Housing First vormt een ander belangrijk onderdeel van mijn job. Met dat project realiseren wij een echte paradigma-shift. In plaats van hulp en ondersteuning te laten afhangen van een woonst, een domicilie keren wij het om.

We regelen eerst een woonst voor de betrokkene. We zorgen voor een keuze tussen 3 adressen en bekijken of de huur betaalbaar is. Tegelijkertijd geven we begeleiding zolang als het nodig is.

De resultaten zijn ongelooflijk. Na 2 jaar merken we dat de persoon er nog steeds woont, dat de toegang tot sociale rechten een stuk gemakkelijker is geworden en de hulpverlening ook veel vlotter verloopt. Daarnaast merken we ook dat onze cliënten zich beter voelen, dat ze meer zaken geregeld krijgen … en dit gaat om een groep mensen waarvan we dachten dat we er niet veel voor konden doen.

Housing First is niet alleen bij ons een bangelijk goed project. Het heeft ook internationaal zijn positieve resultaten bewezen. Zo is het in Finland zelfs een nationale politiek geworden. De Finnen zijn stevig op weg om thuisloosheid te beëindigen. In Helsinki zie je geen daklozen meer op straat.

Tenslotte ondersteun ik de kwaliteitscoördinatoren van de CAW’s. We ontwikkelden een zelf-evaluatie instrument waarmee ze aan de slag gaan: wat vinden de cliënten, onze eigen hulpverleners en hulpverleners in organisaties waarmee we samenwerken van ons werk, waar moeten we de komende jaren op inzetten…

Ik werk in een straffe ploeg van collega’s die soortgelijke taken hebben en die zorgen voor verbinding met de andere sectoren.

Leg eens uit. Om welke sectoren gaat het?

SAM is de fusie van 5 organisaties: het Steunpunt Algemeen Welzijnswerk, het Steunpunt Samenlevingsopbouw, het Vlaams Centrum Schuldhulpverlening, het Steunpunt expertisenetwerk en het Steunpunt Jongerenwelzijn.

Met SAM ondersteunen we dus de Centra Algemeen Welzijnswerk, de organisaties samenlevingsopbouw, de OCMW’s, de sector gehandicaptenzorg en de jeugdhulp. Wat ik in mijn vormingen zie gebeuren, ook in het werk van collega’s, is dat we meer en meer mensen aantrekken van buiten onze oorspronkelijke sectoren.

Wij hebben een adviserende rol naar de overheid, wij brengen wetenschappelijke expertise binnen door vorming te geven aan praktijkwerkers. Onze hulplijn van experten helpt sociale werkers ook zoeken naar oplossingen bij concrete en vaak moeilijke kwesties zoals bv. bij deontologische vragen. Door dit intensief contact lukt het ons ook om een signaalfunctie naar de overheid op te nemen.

In totaal werken er 55 collega’s voor SAM.

De Vlaamse overheid heeft beslist om ruim een kwart van de subsidies af te pakken. Wat betekent dit?

Heel concreet dreigen 15 werknemers hun job te verliezen. Maar meer nog: het voortbestaan van SAM zelf staat op de helling omdat de beslissing om de subsidies af te pakken zou ingaan op 1 januari 2020. Wij hebben geen voldoende groot sociaal passief om deze mensen wettelijk te ontslaan. Van de overheid krijgen wij geen concreet antwoord op dit doemscenario.

Dat is natuurlijk niet goed voor de werkzekerheid maar wat betekent dit voor de sectoren die jullie ondersteunen?

Kijk, wij hebben gespecialiseerde hulpverleners. Als wij er niet meer zijn, naar wie kunnen hulpverleners bellen voor moeilijke vragen of dossiers? Zij gaan al gebukt onder een grote werkdruk, die zal dus alleen nog meer stijgen vrees ik. De cliënten worden hier alles behalve beter van. De vormingen die we geven vallen dan ook weg. Het delen van expertise, het samenwerken, nieuwe ontwikkelingen rond bv NAH (niet aangeboren hersenletsel) … dat valt ook allemaal weg.

Het is verbijsterend met welke nonchalance zo’n beslissing wordt genomen. Er is geen evaluatie waaruit zou blijken dat we geen goed of overbodig werk doen. De afdelingshoofden van de verschillende administraties van de Vlaamse Overheid zeggen ons dat we goed bezig zijn. Als wij vragen wat we minder of niet meer moeten doen, dan krijgen we geen antwoord. Hetzelfde blijven doen met een kwart minder subsidies, dat is onmogelijk hé.

Hoe reageren jouw collega’s?

De collega’s zijn erg verontwaardigd. Er is een grote onzekerheid, maar tegelijk ook heel veel solidariteit en een grote actiebereidheid. We communiceren heel snel en transparant naar onze collega’s.

Gelukkig hebben we ook een groot netwerk. De acties op 26 november en 3 december waren, ondanks de korte mobilisatietijd, een groot succes.

Ook het debat in de commissie Welzijn was heel goed. De minister kreeg veel scherpe vragen zowel van de oppositie, als van de coalitiepartners.

Wat gaat er nu gebeuren?

We hebben een aantal goede acties gehad en we zijn ook blij met de grote steun die we hebben gekregen. Ik heb een grote delegatie gezien van opbouwwerkers, de ambulante revalidatiecentra’s waren aanwezig en de collega’s van de CAW’s waren massaal aanwezig. 2 dagen later was er dan de actie van de VRT en het bredere middenveld.

Misschien komt er nog wel een grotere golf van verzet tegen de besparingen?

De komende dagen gaan wij personeelsvergaderingen organiseren en met de collega’s bekijken welke volgende stappen we willen zetten.

Het helpt altijd om een actiekalender op te stellen zodat sociaal werkers zich kunnen vrijmaken voor volgehouden acties. Het is hoopgevend dat sociaal werkers bereid zijn om actie te voeren voor hun doelgroep. Heel moedig ook van de CAW- directeurs om te beslissen van de deuren te sluiten op 3 december.

Dankjewel voor het gesprek, Peter. En veel goede moed. Op de steun van ACV Puls kan je rekenen.

#AllemaalSAM