De coronacrisis in het welzijnswerk - een getuigenis

Ingediend door sociaal werker op wo, 22/04/2020 - 19:13
sfeerbeeld van regen in een straat

Een dikke maand nadat de corona-maatregelen ingingen maken we met enkele collega’s uit het algemeen welzijnswerk een tussentijdse balans op. Hoe gaat het met hen? Krijgen zij thuis en op het werk alles gemanaged? Zijn er in corona-tijden goede zaken gebeurd die post-corona verdergezet mogen worden? We spraken met Roel en Peggy van CAW Brussel en met Pascal en Bram van CAW Antwerpen.

Peggy en Roel werken allebei in de thuislozenzorg van CAW Brussel. Peggy is hulpverlener in de ambulante werking en Roel staat in de residentiële setting. Gelukkig verkeren Peggy en Roel in goede gezondheid en stelt ook hun familie het goed.

In de ambulante werking gebeurt de begeleiding momenteel zoveel mogelijk vanop afstand. Als er geen andere mogelijkheid is dan worden fysieke afspraken gemaakt met aandacht voor de nodige social distance. De collega’s van De Schutting (woonbegeleiding) voorzien elke dag een permanentie maar groepsactiviteiten zoals samen eten bijvoorbeeld zitten er niet in. Het team van Peggy begeleidt een 60-tal mensen, gezinnen en alleenstaanden. Met sommige cliënten is er dagelijks contact, met anderen is dat wekelijks.

Bij Albataros, de residentiële werking waar Roel werkt, worden de bewoners opgevangen maar draait men op een minimumbezetting. Roel vindt het een goede zaak dat de werknemers mee konden nadenken over het telewerk. Tot kort was het ondenkbaar dat hulpverleners uit een residentiële afdeling voor een deel van hun taken konden thuiswerken. Bij de job heel wat administratief werk kijken: registraties bijwerken, contacten met OCMW’s, financiële regelingen treffen… dat gebeurt vandaag thuis. Ook is er wat ruimte vrijgekomen om bijvoorbeeld een onthaalmap voor de bewoners uit te werken.

Roel ziet ook positieve en mooie dingen gebeuren. Zo is er het geval van een bewoner, die bovenop zijn moeilijke situatie ook nog slecht nieuws moest verwerken. Die bewoner fietst graag. Een collega heeft samen met hem een fietstocht gedaan en ondertussen gesprekken gevoerd die hij anders in een kamer aan een tafeltje niet zou hebben kunnen voeren.

Peggy wijst dan weer op mooie voorbeelden van een goede samenwerking tussen collega’s. Zo heeft Hobo, een deelwerking van CAW Brussel die in normale niet-coronatijden voor een 40tal dak- en thuislozenorganisaties en hun bewoners of gasten in het Brusselse allerlei activiteiten organiseert, nu haar werking aangepast. Voor de meest kwetsbaren op straat wordt 7 dagen op 7 de deuren geopend voor soep, koffie, een oplaadpunt voor gsm en hygiëne. Het is heel knap hoe de collega’s de veiligheidsmaatregelen garanderen en tegelijk voor zo’n kwetsbare groep toegankelijk blijven. Verscheidene teams van het CAW springen bij, waaronder ook de collega’s van het team onthaal.

Het moeilijkste vinden Roel en Peggy het gemis aan persoonlijk contact: tussen de mensen komen, iets gaan eten, een concertje meepikken, maar ook het informeel contact met de collega’s, even kunnen ventileren …

Bij zowel Roel als Peggy valt de combinatie werk-privé nogal mee omdat hun eigen kinderen al groot zijn, maar zij maken zich wel zorgen over de vele kinderen die het in de lockdown niet gemakkelijk hebben en die na een grote vakantie soms tegen 30% achterstand aankijken. De impact van deze periode zal bij hen vanzelfsprekend veel groter zijn.

Ook voor de bewoners is deze periode extra belastend en het effect van sociale armoede is echt niet te onderschatten. Net voor het corona-virus uitbrak, was er een achttienjarige die bij het CAW terechtkon. Hij was van huis weggelopen. Sinds februari wordt geprobeerd om bij het OCMW het dossier in orde te krijgen. Het duurt zo lang omdat ook de OCMW-collega’s kampen met ziekte, vertraging, … in normale omstandigheden zou er binnen de maand een antwoord zijn. Maar nu 7 weken later is dat er nog altijd niet en de kans is groot dat er nog 2 weken zullen voorbijgaan voor er uitsluitsel is. Dat is alles behalve bevorderlijk voor de mentale toestand van die jongere. En hulpverleners die amper vooruitgang boeken en tegelijk zien wat dat men een jongere doet, dat verhoogt ook bij hen de stress. Je hoort dat ook bij de collega’s.

In tijden van corona een woning zoeken is onmogelijk geworden … dus op onze mensen begint het allemaal wel te wegen.

Pascal is ook actief in de thuislozenzorg. Hij werkt in een opvangcentrum van CAW Antwerpen. Met Pascal gaat het gelukkig ook goed. Het heeft even geduurd maar ook in CAW Antwerpen is men erin gelukt om een goede werkregeling af te spreken. Er worden geen nieuwe mensen opgevangen zodat de begeleiding in het opvangcentrum met zo weinig mogelijk collega’s kan draaien. Administratieve taken worden thuis uitgevoerd. Het contact met de collega’s gebeurd via conference call. Zij vergaderen wekelijks online.

Bram is IT-medewerker en geeft aan dat Corona in mindere mate een impact heeft op zijn werk. in de eerste week moest hij een tandje bijsteken om iedereen te voorzien van het nodige materiaal zodat er vlot van thuis gewerkt kon worden. Maar, en dat lijkt misschien wat raar voor een IT-er, toch vindt Bram dat overleg met collega’s, zeker rond moeilijke thema’s, beter en efficiënter verloopt wanneer je face to face kunt praten.

Voor de bewoners is de situatie in Antwerpen vergelijkbaar met die in Brussel. De Corona-maatregelen zijn extra lastig voor heel veel mensen, zeker uit de doelgroep. Ook voor bewoners die nog voor de Corona uitbraak perspectief hadden op een woning, wordt nu alles on hold gezet. Daardoor komen zij vaak in de nachtopvang terecht.

Sowieso leven heel wat thuislozen redelijk geïsoleerd en het wordt extra moeilijk ook voor de hulpverleners als er geen hulp zoals voorheen kan geboden worden: bijvoorbeeld de toeleiding naar een job, of zoektocht naar woonst …

De meest simpele zaken worden extra uitdagend: dan is er eindelijk een woonst gevonden maar dan is het onmogelijk om tweedehands meubelen te kopen. Mensen zonder papieren die eindelijk een verblijfsvergunning krijgen maar lang moeten wachten op de nodige documenten, kunnen ondertussen ook geen bankrekening openen… de impact van corona is voor hen zeker groter. Zelfs een eenvoudig doktersbezoek is geen evidente.

Het is soms een hele zoektocht, ook voor de hulpverleners maar Iedereen doet ongelooflijk zijn best om zo goed mogelijk te blijven begeleiden. Regelmatig nemen ze contact op met mensen die zij vroeger begeleid hebben, al is het maar om eens te horen hoe het met hen gaat.

Ook Pascal ziet heel mooie initiatieven tot stand komen. Het CAW heeft in opdracht van de stad bijvoorbeeld een nieuwe inloop geopend. Hulpverleners van het CAW gaan daar vrijwillig helpen.

De CAW-medewerkers hopen dat de directies ook na de lockdown de solidariteit, de creativiteit en de flexibiliteit van het personeel zullen waarderen. Heel wat medewerkers maken zich zorgen over de verlofregeling. Het sociaal overleg in de huidige periode is van heel groot belang maar zal dat ook na corona-tijden blijven.

Sociaalwerker.be wenst alle collega’s heel veel goede moed. Zorg goed voor jezelf en elkaar.