CAW-medewerkers confronteren Minister Beke met de realiteit

Ingediend door sociaal werker op ma, 03/02/2020 - 13:50
CAW medewerkers confronteren Beke

Misschien moeten ministers verplicht worden om voordat ze hun ambt opnemen eerst wat stage te lopen. Bij voorkeur in de sectoren waarvoor zij politiek verantwoordelijk zijn. Misschien zullen zij dan betere beslissingen nemen en lukt het hen om in te schatten wat het effect van hun beleid is op de hulpvragers, op het personeel en/of op de kwaliteit van de hulpverlening. Misschien, het is maar een idee.

De medewerkers van CAW Limburg hebben via hun vakbondsafgevaardigden in elk geval een duidelijke boodschap gegeven aan Minister Beke. De Minister was er onlangs op bezoek. Sociaalwerker.be publiceert elke week een boodschap van een afdeling. We trappen af met het thuislozencentrum.

Geachte minister, directieleden, collega’s en bewoner van het Thuislozencentrum

Graag wil ik een korte boodschap brengen want speechen is niet aan mij besteed. En mijn pa zei altijd: “Als je iets te zeggen hebt, hou het dan kort, wees bondig en zeg vooral niks te veel.

Beste Wouter Beke, wat waren wij blij dat u minister van Welzijn bent geworden. U komt uit een partij die gaat voor de Warme samenleving. En u bent Limburger, want geef toe dat Limburg doorgaans altijd achteraan staat als er subsidies verdeeld worden.

Gelukkig voor u zijn wij van de zachte non-profit sector. Wij zijn namelijk hulpverleners. Wij zijn de mensen die, als ze tegen hun schenen geschopt worden, nog altijd zeggen: alé, zet u en vertel waarom je zo boos bent. Ik denk dat als wij mijnwerkers waren, u nu gestenigd zou worden met wat er op ons bord ligt.

Het armoedepercentage in België schommelt nu rond de 16% en is de afgelopen jaren gestegen in plaats van gedaald. Terwijl de vorige regering er echt iets aan zou gaan doen. Met andere woorden, jullie zijn gebuisd en worden verwezen naar de 2e zit voor een herexamen.

Daarom kunnen wij de huidige maatregelen niet begrijpen. Want door de maatregelen die jullie nemen zullen alleen al binnen CAW Limburg 7.2 voltijdse werknemers moeten verdwijnen. Dus de tweede zit belooft een ramp te worden gezien wij met minder middelen nog meer moeten doen.

Het klonk wel mooi dat de besparing vooral in de overhead gezocht moest worden. Ik zou zeggen, geeft het goede voorbeeld want we zitten in België met zoveel politiekers die zwaar betaald worden, dat er niets meer beslist kan worden. Het vormen van een regering duurt tegenwoordig steevast langer dan een zwangerschap. Daarom wil ik ook wel eerlijk meegeven dat wij door de fusies met een overhead zitten die op dieet zou mogen gaan ook al horen ze dit niet graag.

Beste minister Beke,

Sta me toe om Dirk De Wachter vrij te citeren: De samenleving lijkt een speedboot, TINA genaamd: There Is No Alternative. Die boot vaart heel snel, en vooraan staan blitse jongens in dure pakken met hun haren in de wind magnumflessen champagne leeg te spuiten, terwijl hun mooie vrouwen kirren van plezier.

Wat men niet ziet is dat achteraan mensen uit de boot vallen, omdat het zo snel gaat en er geen regelingen zijn. Door het geraas horen de succesboys dat niet.

Achter die speedboot varen wij, de hulpverleners, in rubberbootjes. Wij vissen de overboord gevallen sukkelaars op en geven ze droge kleren. En meer en meer mensen moeten we in de reddingsboten trekken. En we roeien als hulpverleners maar met de riempjes.

En dan zegt men: Hoe komt het toch dat jullie deze mensen niet onmiddellijk terug in die speedboot krijgen. Maar onze riempjes zijn zo kort. En de speedboot gaat altijd sneller. Wat zegt de overheid dan? Die reddingsboten raken te vol. Er zijn teveel reddingsboten. We zullen nu zwemvesten leveren, dan verdrinken ze ook niet. Want het wordt te duur, het wordt te veel.

Néé, die speedboot moet trager varen, en achteraan moet er een stevige reling komen, een sterke sociale zekerheid, zodat minder mensen in het water vallen. Want vergis u niet: de meesten hebben geen afwijkingen, noch zijn ze van slechte wil. Het zijn gewone mensen die de ratrace niet meer aankunnen.

Wat wij nodig hebben, beste ministers, zijn sociaal voelende politici, beleidsmakers die geld blijven investeren in hulpverlening op langere termijn.

Het CAW is er altijd sterk in geweest om de mensen die uit de boot vallen op te vissen: dak-en thuislozen, vrouwen die wegens geweld niet meer thuis kunnen blijven, mensen die om diverse redenen niet bij het OCMW terecht konden voor financiële begeleiding of voor wie de begeleiding daar diende aangevuld te worden met een meer aanwezige hulpverleningsstijl, mensen met psychische kwetsbaarheid die door het afbouwen van de bedden in de psychiatrie hun weg moesten zoeken in de maatschappij.

We zijn dan ook voor velen de reling: slachtoffers, jongeren die hun weg aan het zoeken zijn in de maatschappij, mensen die dreigen in financiële problemen te komen, …

Wij hopen dat we op uw steun kunnen blijven rekenen, dat u zorgt dat onze roeiboten blijven varen opdat velen niet zullen verdrinken! Daarom wil ik iedereen oproepen om op 5 maart 2020 een sterk signaal te geven aan onze regering om zo van TINA (There Is No Alternative) naar TAMARA (There Are Many Alternatives Ready and Available) te gaan. Meer info over de actie vind je hier

We roepen elke sociaal werker om zijn/haar verhaal op sociaalwerker.be kenbaar te maken. Help ons om de bevoegde minister tot betere inzichten te laten komen. Contacteer ons hier.