"Beste meneer de minister, Jullie systeem is duidelijk aan het falen. Tijd voor actie. Niet morgen maar nu."

Ingediend door sociaal werker op vr, 21/02/2020 - 13:54
beaten up

Beste meneer de minister,

Ik stel me graag eerst even voor, ik ben Lauren Smets en werk als opvoedster en mobiele begeleidster met kinderen met ASS, ADHD, STOS en noem maar op. Ik werk in het bijzonder onderwijs en doe mijn job ontzettend graag. Toch gebeuren er dingen die niet meer te plaatsen zijn en die ik graag met u wil delen. Ik ging deze brief starten met ‘sorry’, sorry dat u nu al meteen moet optreden. Gelukkig heb ik mijn mening hierover bijgesteld en zie ik deze brief als een eerste aanzet om actie te ondernemen. Dit is wat ik ook van u verwacht. Laat dit een mooi begin zijn binnen deze sector.

Laat u me even iets vertellen.

Dinsdag 15 oktober 2019 sta ik toezicht te doen op de speelplaats. Een kind dat niet in mijn leefgroep zit, stelt zich verbaal agressief op naar een ander kind. Waarop ik ingrijp. Ik geef de jongen in kwestie 2 opmerkingen. Bij opmerking 2 vertel ik er ook meteen bij dat hij bij opmerking drie het volgende spel niet kan mee spelen. Hij gaat niet akkoord en is nu ook verbaal agressief naar mij en intimideert mij met zijn houding. Ik zeg hem dat ik hem op deze manier naar de onrustige ruimte moet brengen.

Dit is voor hem te veel en hij begint op mijn gezicht te kloppen met zijn vuisten. Ik weet dat er vier andere collega’s bij staan op de speelplaats om toezicht te houden, maar ik word niet geholpen. Ik blijf kloppen van jewelste incasseren zonder geholpen te worden. Ik moet weg, en loop dus ook weg. Ik ga schuilen in de WC’S. Nog nooit heb ik dit moeten meemaken. Na een doktersafspraak krijg ik de gevolgen te horen van deze intentionele vechtpartij. Meerde kneuzingen in het gezicht en een gebroken neus. Dit is niet oké.

Meneer de minister, wat ben ik boos. Intens boos. Vele mensen zullen denken dat ik boos ben op deze jongen. Integendeel. Want ik kijk naar het groter geheel, en dan kom ik helaas bij jullie terecht. Deze jongen in kwestie kon hier niks aan doen. Het is noch zijn fout noch mijn fout dat uw systeem niet werkt. Het is niet onze fout dat jullie niet willen luisteren naar ons. Het is niet onze fout dat wij noodkreten uitslaan en jullie ons proberen te sussen met beloftes die jullie niet waarmaken.

Het is eigenlijk heel simpel. Jullie geven ons niet wat wij nodig hebben, en dan kunnen wij niet functioneren. Vergelijk het met een machine: dat werkt ook enkel als er batterijen in steken. Onze batterijen zijn extra personeelsleden, middelen om onze handvaten te kunnen toepassen en middelen om onze omgeving te kunnen aanpassen aan wat de jongeren nodig hebben. Ik wil geen persberichten meer lezen waarin staat ‘dat gedwongen afzondering van kinderen en jongeren overal een uitzondering moet worden’. ‘Waarbij we de moed moeten vinden om het slot in een andere richting te draaien.’

Neen, jullie zouden de moed moeten hebben om op te komen voor jullie mensen. Om naar ons te luisteren zodat wij kunnen functioneren zoals het moet en de kinderen (en ouders) kunnen geven waar ze recht op hebben en nodig hebben. Zodat mijn collega’s kunnen en durven ingrijpen bij iemand in nood. Zodat wij niet meer hoeven te vrezen voor alles wat er ons kan overkomen. Geef ons een veilig gevoel.

Jullie systeem is duidelijk aan het falen. Tijd voor actie. Niet morgen maar nu.

Hopend op reactie.

Met vriendelijke groeten

Lauren Smets

foto: Kat Jayne